Voor je loopt een jonge scheur schuin door een veld van helder waterijs, waar hoekige platen, lage ruggen en omgewentelde blokken als bevroren puin uiteenliggen; de spleet zelf is bijna zwart van schaduw en minder reflecterend materiaal, omlijst door fonkelende randen van vers neergeslagen rijp. In het felle tegenlicht is boven die breuk net een smalle, ijle waaier zichtbaar van waterdamp en fijne ijskorrels, een kwetsbare pluim die langs zijn zonbeschenen rand oplicht en vrijwel meteen vervaagt in het vacuüm van de zwarte hemel. De vlakte rondom oogt op grote schaal glad, maar is overal doorsneden door lineae, dubbele ruggen, ondiepe putten en chaotisch verstoord ijs, gevormd door getijdenkrachten die de ijskorst voortdurend buigen boven een zoute oceaan diep eronder; roodbruine en tan-kleurige vlekken verraden zouten en door straling veranderde zwavelverbindingen. Met de kleine, felle zon laag boven de horizon, messcherpe schaduwen over het bleekblauwe ijs en een reusachtige gestreepte gasplaneet die loom boven de rand hangt, voelt het landschap tegelijk stil, vijandig en geologisch levend.
Europa