Wetenschappelijke betrouwbaarheid: Laag
Hier, op een ruwe hoogvlakte aan de van de reuzenplaneet afgekeerde zijde, verdwijnt het maroon-bruine tot roestig roodbruine landschap bijna volledig in vacuümzwarte nacht, terwijl alleen zwak sterrenlicht de dichtstbijzijnde stenen en gekartelde kraterranden heel subtiel losmaakt uit de duisternis. Voor je liggen overlappende inslagkraters, gebroken randen, donkere stofkommen, losse talusachtige puinvelden en hoekige blokken die door de extreem lage zwaartekracht onwaarschijnlijk steil en broos ogen op een poreuze, door inslagen omgewoelde korst. Zonder atmosfeer, wolken of enige nevel blijft de hemel messcherp en vol sterren, en ontbreekt elke gloed van de grote buur volledig; hooguit hangt ergens laag boven de horizon een piepklein maanpunt als een zwakke speldenprik van licht. De combinatie van een friabele, roodgetinte oppervlaktelaag, de grillige reliefvormen van een onregelmatig lichaam en de bijna absolute duisternis geeft het gevoel dat je op een kleine, gehavende rots in de buitenste regionen van het zonnestelsel staat, waar elke richel en boulder tegelijk nabij en kosmisch verlaten aanvoelt.
Vanaf de bodem van deze reusachtige inslagkrater strekt zich een roestig roodbruine vlakte uit van poreus gesteentepuin, stof en inslagbreccie, slechts licht golvend en bezaaid met kleine hoekige keien en ondiepe microkraters. Dwars door dat donkere regoliet snijden opvallende, kilometers brede velden van bleek vuilwit tot ijsgrijs materiaal, gebroken in veelhoekige platen, verbrijzelde korsten en scherpe blokken die waarschijnlijk door een inslag uit helderder, mogelijk ijsrijk of uitzonderlijk reflecterend ondergronds materiaal zijn blootgelegd. In de extreem lage zwaartekracht rijzen de kraterwanden vreemd steil en onregelmatig op, met slumpterrassen, schaduwrijke nissen en grillige richels, terwijl de scheefgetrokken horizon de kleine, aardappelvormige wereld voelbaar maakt. Boven dit alles hangt een volkomen zwarte hemel zonder atmosfeer, waarin hard maar zwak zonlicht messcherpe zwarte schaduwen werpt en de bleke breukvlakken laat oplichten tegen de zwavelrood verweerde ondergrond, met de enorme gestreepte planeetschijf aan de hemel als constante herinnering aan hoe dicht deze kleine maan haar reus omcirkelt.
Vanaf een gekartelde kam op de rand van Pan-krater kijk je uit over een enorme, hobbelige inslagkom waarin donker baksteenrood brecciapuin, poreuze rotsrichels en poederige kastanjebruine regoliet steil omlaag vallen, alsof één verkeerde stap je in een reusachtige kuil van losse brokstukken zou doen zweven. De opvallend steile hellingen en wankel liggende blokken verraden de extreem zwakke zwaartekracht van deze kleine, onregelmatige maan, terwijl de roodbruine, stoffige korst waarschijnlijk bestaat uit door straling verweerd gesteente met een zeer poreus binnenste en mogelijk ijsrijk materiaal dieper onder het donkere oppervlak. Boven de scheve horizon hangt Jupiter kolossaal laag aan de hemel, zijn crèmekleurige en bruine wolkenbanden scherp afgetekend in een volkomen zwarte, luchtloze ruimte, waar een piepkleine maar felle zon harde, koude belichting werpt en schaduwen bijna meszwart maakt. Alleen een zwakke weerkaatsing van Jupiter onthult nog net reliëf in de duisternis, waardoor de kraterwand, de ingestorte blokken en de verre richels tegelijk verstild, buitenaards en overweldigend groot aanvoelen.
Onder een plotselinge verduistering door de reuzenplaneet verstilt het roodbruine landschap in bijna totale duisternis: een zacht golvende vlakte van donkere, baksteenrode regoliet, bezaaid met hoekige blokken, verbrijzelde inslagbreccie en stof dat zich in ondiepe kuilen heeft verzameld onder een zwaartekracht die nauwelijks houvast biedt. Alleen een ijle koperkleurige randglans tekent de scherpste steenranden af, terwijl subtiele kraterwallen, vervaagde komvormige depressies en verderop grillige ruggen en knobbelige hoogten een horizon vormen die de onregelmatige, “aardappelvormige” bouw van deze kleine maan verraadt. Boven alles hangt een kolossale zwarte schijf die het zonlicht afsnijdt, omrand door een uiterst dunne, gedempte amberkleurige atmosferische gloed, terwijl in de luchtloze leegte zelfs overdag sterren zichtbaar blijven. Hier vertellen de donkere, spectraal rode oppervlaktelagen, verse microkraters en wankel liggende keien een verhaal van eindeloze inslagen, poreus gesteente en een wereld zonder lucht, vloeistoffen of vorst, waar schaal tegelijk intiem en overweldigend aanvoelt.
Aan de voet van een steile wand ligt een chaotische puinwaaier van hoekige blokken, verbrijzelde platen en grof roodbruin regoliet, waarin roomwitte, bleekbeige en vaag blauwgrijze brokstukken fel oplichten alsof de klif hier pas vers materiaal heeft blootgelegd. Die heldere facula-achtige lagen verraden waarschijnlijk een poreuze ondergrond met relatief fris, mogelijk ijsrijk materiaal, scherp afgetekend tussen donkerder, door straling verweerde afzettingen die deze kleine maan haar roestige kleur geven. In de extreem lage zwaartekracht blijven losse hellingen verrassend steil en balanceren keien precair boven smalle, pikzwarte spleten, terwijl de grillige horizon van richels en kraterranden veel groter oogt dan je op zo’n klein, onregelmatig hemellichaam zou verwachten. Boven dit droge, luchtloze landschap is de hemel volkomen zwart, met zelfs overdag zwakke sterren, en valt het harde, koele zonlicht zonder enige atmosferische verzachting naar beneden, zodat elke rand messcherp wordt en de reusachtige, gestreepte schijf van Jupiter als een overweldigende aanwezigheid boven de klif hangt.
Van dichtbij lijkt het oppervlak op een dicht bestoven veld van donker roestrode tot roodbruine korrels, overal doorprikt met miniatuurinslagkraters van centimeters tot meters breed, elk met scherpe opstaande randjes, overlappende kuiltjes en ragfijne schaduwen die onder de lage zon messcherp afgetekend staan. Tussen het losse, poreuze regoliet liggen hoekige donkere steensplinters en hier en daar doffe vuilwitte insluitsels van ijsachtig materiaal, terwijl de extreem zwakke zwaartekracht kwetsbare richels, steile microhellingen en fragiele ejectaranden intact laat in plaats van ze te laten inzakken. De horizon komt onverwacht dichtbij en golft onregelmatig op in lage, roodachtige puinheuvels en ondiepe kommen, wat de kleine, grillige schaal van dit hemellichaam voelbaar maakt. Boven dit alles hangt een volkomen zwarte hemel zonder atmosfeer, waarin zelfs overdag sterren zichtbaar blijven, terwijl een reusachtige gestreepte gasplaneet een zwakke weerkaatsing in de diepste schaduwen werpt en het landschap nog vreemder en imposanter maakt.
Vanaf deze messcherpe richel van donker baksteenrood en roestbruin gesteente lijkt het landschap onder je weg te vallen: gebarsten, poreuze korst, losse hoekige blokken, gruishellingen en vers opengebroken vlakken waarin hier en daar vuilwit tot bleekblauw waterijs oplicht tussen stof en breccieus silicaatrijk puin. De horizon ligt verbazingwekkend dichtbij en zakt snel omlaag, een gevolg van de piepkleine, grillige vorm en de extreem zwakke zwaartekracht, terwijl overal inslaglittekens zichtbaar zijn als scherpe kraterranden, steile scarps en gekartelde richels die nauwelijks door iets anders dan botsingen zijn gevormd. Er is geen lucht, geen nevel en geen spoor van vloeibaar water of verwering — alleen droge rots, donker regoliet en vorstachtige ijsplekken in beschaduwde spleten, hard aangesneden door laag invallend zonlicht dat zwarte, messcherpe schaduwen trekt. Boven dit stille, luchtledige terrein overheerst een reusachtige gebande gasplaneet de hemel, zo groot dat zijn weerkaatste goud-beige gloed de diepste schaduwzijden nog zachtjes optilt, waardoor je het gevoel krijgt te staan op de broze rand van een miniatuurwereld onder een kolossale hemel.
In deze beschutte laagte strekt zich een opvallend gladde deken van donker roodbruin, bijna baksteenrood regoliet uit, zo fijn en egaal dat slechts hier en daar een kiezel, een half begraven hoekig steenfragment of een ondiep putje het oppervlak onderbreekt. De zachte komvorm van het bassin gaat over in hobbelig, gebroken terrein van poreus gesteente en stoffige ejecta, terwijl de vreemd nabije, sterk gekromde horizon meteen verraadt hoe klein en onregelmatig dit wereldje is. In de harde leegte van het luchtloze daglicht vallen messcherpe zwarte schaduwen langs elke richel en korrelreliëf, omdat er geen atmosfeer is om het licht te verzachten; het donkere, roestkleurige materiaal absorbeert veel zonlicht en lijkt plaatselijk als samengeveegd in deze “gepoelde” uitholling te liggen onder de uiterst zwakke zwaartekracht. Boven de bassinrand hangt, als hij aan deze hemelhelft zichtbaar is, een reusachtige gestreepte planeetschijf laag in de pikzwarte hemel, terwijl de kleine felle zon als een wit punt brandt en de scène een stille, buitenaardse intimiteit geeft alsof je op de bodem van een verlaten stofkom aan de rand van de ruimte staat.
Vanaf een topachtige verheffing van grof, gebarsten roodbruin gesteente kijk je uit over een wereld die al na enkele tientallen kilometers merkbaar wegkrult, alsof de horizon van een reusachtige puinheuvel is gemaakt in plaats van van een bol. Overal liggen hoekige blokken, donker stof in holtes, afgevlakte inslagkraters, scherpe richels en brokkelige kraterranden die verraden dat dit kleine, onregelmatige hemellichaam door botsingen is gevormd en door zijn uiterst zwakke zwaartekracht slechts losjes bijeen wordt gehouden; de lage dichtheid wijst zelfs op een poreus binnenste en mogelijk verborgen ijs tussen het rotsmateriaal. Het harde, koudwitte middaglicht van de verre zon snijdt messcherpe zwarte schaduwen in de baksteenrode en umberkleurige hellingen, zonder atmosfeer om het licht te verzachten, terwijl hier en daar blekere grijsbruine plekken misschien vers blootgelegd materiaal markeren. Boven die gitzwarte hemel hangt Jupiter kolossaal en onontkoombaar aan één kant, met zachte bruine wolkenbanden en misschien een of twee piepkleine lichtpunten van nabije manen ernaast, waardoor het landschap tegelijk benauwend nabij en onmetelijk buitenaards aanvoelt.
Je staat op een brede uitstootdeken rond een oude inslagkrater, waar hoekige blokken van meters groot tot zo hoog als huizen chaotisch verspreid liggen in een umberrode massa van grof grind, kiezelige regoliet en fijn stof. Dit donkere roodbruine oppervlak, met hier en daar lichtere tan- en grijsachtige breukvlakken, verraadt een door straling verweerd mengsel van gesteente en ijs met een opvallend lage dichtheid en een extreem poreuze inwendige opbouw, terwijl de minieme zwaartekracht steile richels, wankel gestapelde rotsen en scherpe ejecta-heuvels in stand houdt. Onder het harde, kleinere zonneschijfje op Jupiterafstand is elk vlak messcherp verlicht of volledig zwart, zonder atmosfeer om het licht te verzachten; boven die kurkdroge, luchtledige chaos hangt een pikzwarte hemel waarin zelfs overdag sterren zichtbaar kunnen zijn en, vlak bij het ringvlak, slechts nauwelijks een ijle stofband van de ragfijne ringen oplicht. Alles voelt tegelijk dichtbij en onmetelijk: van de korrels aan je voeten tot de verre, hobbelige horizon van dit onregelmatige, door inslagen verminkte landschap.
