Wetenschappelijke betrouwbaarheid: Laag
Voor je strekt zich een enorme, zacht golvende vlakte uit van verblindend wit tot roomkleurig methaanrijp, hier en daar onderbroken door iets grijzere plekken stikstof- en ethaanijs, half begraven waterijsblokken en dunne roodbruine vegen van tholinen die het oppervlak subtiel kleuren. Van dichtbij is de korst broos en fijnkorrelig: gesinterde ijskorrels, breekbare veelhoekige rijpplaten, piepkleine sublimatiekuiltjes en ondiepe, verstilde ribbels glinsteren met zwakke roze-witte reflecties in het schrale zonlicht, terwijl kleine inslagputjes en smalle breuknaden verraden hoe dit luchtloze landschap in miljarden jaren langzaam is gevormd en nauwelijks nog verandert. Bij temperaturen rond 40 kelvin en zonder noemenswaardige atmosfeer valt het licht hard en kil; de verre Zon is slechts een fel sterpunt dat toch messcherpe schaduwen trekt over lage bulten en ijzige randjes. Daarboven hangt een volkomen zwarte hemel vol scherpe sterren en een heldere band van de Melkweg, terwijl de opvallend nabije, sterk gekromde horizon je onmiskenbaar laat voelen dat je op een kleine, afgelegen wereld van vluchtige vorst staat.
Vanaf de bevroren bodem van deze enorme inslagkrater kijk je uit op reusachtige terraswanden waarin afwisselend bleke ijslagen en roestbruine, organisch rijke banden scherp zijn blootgelegd, alsof miljarden jaren geologische geschiedenis in dunne stroken zijn opengevouwen. De heldere vlakte onder je bestaat uit samengeperste methaan- en ethaanrijp met sporen van stikstofijs, glad en glinsterend op sommige plekken, maar elders gebroken door hoekige blokken waterijs en ijs-gesteente, puinwaaiers en broze ruggen die in de zwakke zwaartekracht nauwelijks zijn afgesleten. Zonder atmosfeer is het licht van de verre zon koud en meedogenloos: schaduwen zijn messcherp en volkomen zwart, smalle geulen verraden breuken door inslag in plaats van stromend vocht, en de donkere banden danken hun kleur aan tholinen, complexe organische resten die door langdurige bestraling zijn gevormd. Boven de verre kraterrand hangt een pikzwarte hemel vol sterren en een opvallende band van de Melkweg, waardoor het landschap tegelijk verstild, buitenaards en immens oud aanvoelt.
Voor je rijst een messcherpe ijsrand op als een bevroren vestingmuur: oud waterijs, blootgelegd in hoekige lagen en verticale breuken, met richels en pinakels die in de lage zwaartekracht onwaarschijnlijk steil lijken te blijven staan. Op beschutte terrassen ligt een dunne aanslag van methaan- en ethaanrijp, die in het zwakke zonlicht roomwit, perzik en vaag roze opgloeit, terwijl roodbruine tholinen — organische resten gevormd door langdurige stralingschemie — het ijs en de vlakte roestkleurig vlekken geven. Aan de voet liggen puinblokken zo groot als gebouwen, losgeslagen door inslagen en thermische spanning in een wereld zonder vloeistoffen, zonder weer en vrijwel zonder atmosfeer, waar schaduwen messcherp blauwzwart wegvallen in het vacuüm. Onder een pikzwarte hemel vol sterren en de heldere band van de Melkweg voelt het landschap verstild op miljardenjarige schaal: een ultrakoude, harde vlakte van regolithisch ijs en stof, bewaard bij ongeveer 40 kelvin in bijna volmaakte stilte.
Voor je strekt zich een oeroud uitwerpseldeken van een inslag uit: een eindeloze, licht golvende vlakte van korrelige donkerrode tot roestbruine regoliet, bezaaid met scherpe, hoekige blokken die variëren van losse brokstukken tot ijs- en gesteentemassa’s zo groot als huizen. Op hun naar de verre zon gerichte bovenzijden glinstert een dunne witte rijp van methaan en ethaan, terwijl schaduwzijden en verweerde vlakken roodbruin zijn verkleurd door miljarden jaren stralingschemie in het luchtledige, waar organische tholinen het oppervlak donker en rood maken. In de zwakke zwaartekracht lijken sommige rotsen onwaarschijnlijk steil en wankel te rusten, half begraven tussen kleine puinwaaiers en bleke plekken vers blootgelegd ijs, terwijl hun messcherpe, zwarte schaduwen lang over de bevroren bodem snijden onder een piepkleine, felle zon. Boven dit verstilde landschap hangt geen blauwe hemel maar een volmaakt zwart firmament vol sterren, waardoor de enorme ouderdom, kou van ongeveer 40 kelvin en onaangeroerde stilte van deze verre wereld bijna tastbaar worden.
Voor je strekt zich een eindeloze golving uit van zalmkleurige, rossig-bruine en oranje-rode ijsgrond, waar een broze korst van polygonale platen, hoekige ijsblokken en lage steilrandjes onder een pikzwarte hemel scherp afgetekend ligt. Deze hooglanden bestaan uit bevroren methaan-, ethaan- en stikstofrijk ijs dat aan het oppervlak is vermengd met donkerdere, door straling chemisch veranderde organische resten — tholinen — die het landschap zijn warme rode tint geven, terwijl in beschutte kommen vers methaanrijp als bleek, kristallijn poeder oplicht. Kleine, oude inslagkraters met vervaagde randen en lange lage ruggen verraden hoe zwakke zwaartekracht, extreme kou en het ontbreken van lucht of vloeistoffen dit terrein miljarden jaren vrijwel onveranderd hebben bewaard. Het zonlicht komt hier slechts als een ijl, wit punt van ver en werpt messcherpe zwarte schaduwen, zodat je het gevoel krijgt op een stille, bevroren wereldrand te staan waar elke steen, elke korrel ijs en elke fonkeling van rijp onaards helder zichtbaar is.
Op ooghoogte ontvouwt zich een bevroren plaveisel van meterbrede polygonen, waarin een harde, gesinterde korst van methaan-, ethaan- en vermoedelijk stikstofijs in roomwitte en zacht roze platen is opgebroken door fijne krimpscheuren. Tussen die licht glanzende vlakken liggen smalle, donker roestrode troggen waar door straling gevormde organische resten, rijk aan tholinen, zich hebben opgehoopt en het patroon scherp aftekenen onder het ijskoude licht van een piepkleine Zon. Verderop lopen de polygonen door over een zacht golvende vlakte naar lage ruggen, ondiepe oude inslagdepressies en enkele hoekige blokken waterijs-gesteente, allemaal vrijwel onveranderd bewaard in een luchtloos vacuüm van rond 40 kelvin. Boven dit volledig verstilde landschap hangt een perfect zwarte hemel vol sterren en de heldere band van de Melkweg, waardoor de aanblik tegelijk microscopisch gedetailleerd en kosmisch uitgestrekt voelt—asof je op een wereld staat waar zelfs de tijd is vastgevroren.
Voor je strekt zich een oud hoogland uit van overlappende inslagkraters, lage afgeronde richels en brede, ondiepe kommen, allemaal verzacht door ontelbare afzettingen van methaan- en ethaanrijp die het landschap een romige, bleekroze en vaag roodbruine gloed geven. De bodem lijkt korrelig en broos, met helder vluchtig ijs, tholine-rijke plekken en hier en daar afgeronde ijsblokken die in de zwakke zwaartekracht half begraven op kraterranden zijn blijven liggen. Bij temperaturen rond 40 kelvin en zonder atmosfeer, vloeistoffen of merkbare geologische activiteit is dit een oppervlak dat al miljarden jaren vrijwel onveranderd bevriest, terwijl seizoensgebonden transport van vluchtige stoffen de scherpe sporen van oude inslagen langzaam heeft afgevlakt. Boven dit verstilde terrein hangt een pikzwarte hemel vol messcherpe sterren en de lichtband van de Melkweg, terwijl de verre zon slechts als een felle witte ster uiterst zwak licht werpt en de berijpte vlakten laat glanzen alsof je op de rand van een stille, bevroren wereld staat.
Voor je ligt een donkere, onregelmatige “eiland”-plek die iets boven de omringende heldere ijsvlakte uitsteekt: een korrelige korst van roestrood, wijnkleurig en bijna zwart organisch materiaal, bezaaid met hoekige ijsbrokken, kleine inslagputjes, polygonale barsten en smalle spleten waarin nog restjes witgrijze methaanrijp zijn blijven hangen. Dit is een vluchtige-stofarme thermische vlek, waar sublimatie en langdurige stralingschemie de heldere vorsten hebben weggewerkt en een lag van tholine-rijk residu hebben achtergelaten, terwijl in schaduwrijke kuiltjes en langs breukranden nog glinsterende methaan- en ethaanijsresten overleven bij temperaturen rond 40 kelvin. Verderop gaat het ruwe donkere terrein abrupt over in een brede, zacht golvende vlakte van bleek roze-wit tot grijs reflecterend ijs, met lage richels en verre kraterranden die de schaal van deze verre dwergwereld voelbaar maken. Boven dit alles hangt een volmaakt zwarte hemel zonder atmosfeer, scherp bezaaid met sterren en de Melkweg, terwijl de Zon slechts als een felle witte punt mesachtige schaduwen werpt over een landschap dat tegelijk bevroren, oud en verrassend levendig oogt.
Je staat op de bodem van een brede koudeval, waar een bijna spiegelgladde vlakte van vluchtige rijp fel zilverwit oplicht in het zwakke maar messcherpe zonlicht; dit is waarschijnlijk vooral methaanijs, plaatselijk verrijkt met stikstof en met sporen van ethaan, met langs de randen een tere roze zweem waar de rijp dunner wordt. Onder je voeten tekenen fijne polygonale krimpscheuren, lage opgewaaide ruggetjes van rijp en gebroken ijskorstplaten zich af, terwijl hier en daar hoekige waterijsblokken half begraven liggen onder fonkelende rijp. Daaromheen rijzen steile, geschulpte hellingen op van donker roodbruin, door tholinen gekleurd ijsregoliet, bezaaid met kleine inslagputjes, broze richels en heldere strepen waar vers ijs is blootgelegd; in de lage zwaartekracht blijven zulke scherpe randen en wankel liggende blokken verrassend goed bewaard. Boven dit alles hangt een volmaakt zwarte hemel zonder de geringste waas, met harde sterren en een heldere band van de Melkweg, terwijl de temperatuur rond 40 kelvin en de volkomen stilte van het luchtledige een oeroud landschap onthullen dat al miljarden jaren vrijwel onveranderd bevroren ligt.
Aan de schemergrens rijst een getande, vorstheldere rug op boven een breed gebogen horizonvlak, zo groot dat de kromming van deze kleine dwergwereld met het blote oog voelbaar wordt. Onder een pikzwarte hemel zonder lucht of nevel liggen uitgestrekte vlakten van bevroren methaan-, ethaan- en stikstofijs, doorsneden door polygonale krimpscheuren, ondiepe sublimatiekuilen en bezaaid met hoekige ijsblokken, terwijl roodbruine tholinen — organische resten gevormd door langdurige stralingschemie — het oppervlak een rood-wit-grijs mozaïek geven. Het uiterst verre zonlicht komt van een piepkleine maar felle ster laag aan de horizon en werpt messcherpe, lange schaduwen over oude waterijsrotsen en brokkelige talus die in de zwakke zwaartekracht al miljarden jaren vrijwel onveranderd bewaard zijn gebleven. Hoog boven de kam hangt MK 2 slechts als een dof stipje, en tussen de dichte sterren en de bleke band van de Melkweg voelt dit bevroren landschap tegelijk stil, enorm en vreemd onaards.
