Wetenschappelijke betrouwbaarheid: Gemiddeld
Voor je strekt zich een zacht golvende, met kleine kraters bezaaide vlakte uit van matte houtskoolgrijze tot donkerbruine regoliet, zo fijn en stoffig dat losse korrels, half begraven stenen en blokkerige ejectafragmenten scherp afsteken in het zwakke koperrode schijnsel dat door de enorme schijf van Mars wordt teruggekaatst. Zonder atmosfeer is het zicht meedogenloos helder: sterren branden als harde punten in een perfect zwarte hemel, terwijl de ondiepe kuilen, lage kraterranden en subtiele groefachtige lijnen van oude breuksystemen eindigen in inktzwarte schaduwen waar geen verstrooid licht doordringt. Het donkere, koolstofrijke oppervlak weerkaatst weinig licht, waardoor de vlakte tegelijk gedempt en extreem contrastrijk oogt, met randen die ongewoon scherp blijven omdat wind, water en lucht hier ontbreken. Door de minieme zwaartekracht en de kleine afmetingen van deze wereld ligt de horizon verrassend dichtbij, zodat je het gevoel krijgt op een intieme maar volkomen buitenaardse puinvlakte te staan, onder het roerloze overwicht van een reus aan de hemel.
Bij zonsopkomst strijkt bijna horizontaal licht over een eindeloze baan van evenwijdige, ondiepe groeven en smalle rotsruggen, uitgesneden in donkergrijze tot houtskoolkleurige regoliet die oogt als oud, koolstofrijk asteroïdemateriaal. Overal liggen hoekige brecciafragmenten, poreuze keien, kleine uitwerpsels en poederige stofbanken in de groefbodems en mini-kraters, terwijl de extreem lage zwaartekracht de ribbels scherp en broos houdt en elke steen een messcherpe, kilometerslange schaduw werpt onder een volledig zwarte hemel zonder enige schemering. De horizon buigt al vlakbij weg, een zichtbaar teken van hoe klein dit luchtloze wereldje is, terwijl de groeven zelf zich toch kilometers ver uitstrekken en getuigen van een oppervlak dat door inslagen is verbrijzeld, bedekt en opnieuw getekend. Boven dat verstilde, gehavende landschap hangt een enorme roestrode schijf aan de hemel, waarvan zwak teruggekaatst licht een subtiele warme gloed in de diepste schaduwen legt en de kilte van het vacuüm nog voelbaarder maakt.
Onder de meedogenloze middagzon strekt zich een gebroken hoogland uit van donkergrijze, koolstofrijke regoliet, bezaaid met overlappende kleine inslagkraters, scherpe brecciablokken en stoffige hummocks waarvan de randen als met as zijn bestoven. Zonder atmosfeer is de hemel volkomen zwart en vallen de schaduwen als messcherpe gaten over kratervloeren en spleten, terwijl de verre richels en opstaande kraterwallen met ongewoon heldere contouren afsteken tegen de leegte. Het oppervlak bestaat waarschijnlijk uit poreus, primitief materiaal dat lijkt op koolstofrijke meteorieten, vermalen door eindeloze inslagen tot een dikke laag fijn stof en puin die in de extreem zwakke zwaartekracht steile, hoekige hellingen kan behouden. Staand tussen de rotsplaten en half begraven kiezels voelt het landschap tegelijk miniatuur en immens: een brokkelige wereld van slechts enkele tientallen kilometers groot, maar met een verlaten scherpte die elk detail tot aan de horizon onverbiddelijk blootlegt.
Vanaf een gekartelde kam aan de rand van Stickney stort een steile helling van bijna zwarte, stoffige regoliet, grof grind en hoekige blokken omlaag in een krater die een groot deel van dit kleine, poreuze maantje domineert. Het oppervlak oogt droog en luchtloos: geen nevel, geen ijs, alleen fijn stof en gebroken gesteente met donkere, koolstofrijke texturen, terwijl de extreem zwakke zwaartekracht scherpe richels, losse puinwaaiers en enorme diepteverschillen in stand houdt. In het harde zonlicht — zwakker dan op aarde maar in vacuüm meedogenloos helder — vallen messcherpe, pikzwarte schaduwen over terrassen, puinhellingen en de lange groeven die het landschap doorsnijden als littekens van oude inslagen en interne spanningen. Boven dit desolate panorama hangt in een volkomen zwarte hemel een reusachtige, bijna stilstaande oranje-rode planeetschijf, zo groot dat je het gevoel krijgt op een broos balkon boven de leegte te staan, met de immense diepte van de krater onder je en de verre overkant die wegkromt langs de grillige horizon.
Voor je helt een matig steile helling van donker houtskoolgrijs en bruingrijs regoliet omlaag, waar smalle, verse rolsporen van keien als fijne littekens door het stof snijden en iets lichter materiaal blootleggen dat nog minder door ruimtelijke verwering is verdonkerd. In de messcherpe, lage zon werpen elke steen, rand en spoorflank lange zwarte schaduwen, terwijl de extreem zwakke zwaartekracht te zien is in wankel gebalanceerde blokken en verrassend lange, ononderbroken puinsporen die ver naar beneden doorlopen zonder door wind of water te worden uitgewist. Tussen het fijne poeder liggen hoekige, koolstofrijke rotsen, kleine inslagputjes, talusvlekken en verderop de kenmerkende groefachtige depressies en kraterranden van een zwaar gebroken, oeroud oppervlak. Boven die stille helling hangt een volkomen zwarte hemel zonder waas, met laag aan de horizon een reusachtige roodoranje planeetschijf die de verlatenheid en de minieme schaal van deze ruwe wereld bijna tastbaar maakt.
Aan de voet van een kleine inslagkrater ligt een verraderlijk tapijt van hoekige rotsblokken, van ongeveer een meter tot meerdere meters groot, half verzonken in een iets lichtere laag fijn stof en gruis die in de zwakke zwaartekracht in subtiele richels en uitglijders over de helling is gesorteerd. De blokken zijn donkergrijs tot bruinzwart, scherp gebroken en poreus, waarschijnlijk materiaal dat lijkt op koolstofrijke chondritische steen en door inslagen is verbrijzeld, terwijl het omliggende regoliet is vermalen door eindeloze micrometeorietbombardementen en vermengd kan zijn met stof uit de nabije reuzenwereld die de hemel domineert. In het luchtloze vacuüm is de hemel overdag volledig zwart en snijdt het harde zonlicht zonder enige verstrooiing messcherpe schaduwen onder elke steen, zodat verlichte vlakken bleek taupe oplichten en schaduwpartijen in bijna volkomen duisternis verdwijnen. De horizon buigt al vlakbij abrupt weg, een desoriënterend teken van de minieme omvang van deze kleine maan, waardoor je het gevoel krijgt op een donkere, broze puinheuvel te staan die nauwelijks groot genoeg is om zichzelf bijeen te houden.
Vanaf de rand van een jonge, komvormige inslagkrater ligt het oppervlak als gebroken houtskool onder een pikzwarte hemel: fijn donker regoliet, scherp begrensde puinblokken en net blootgelegde, iets donkerdere ondergrond steken duidelijk af tegen de oudere stoffige mantel. Het messcherpe opgeworpen kraterrandje en de inktzwarte schaduw in de kom verraden een luchtloze wereld, waar zonder atmosfeer geen waas, wind of erosie de details verzacht en elk steentje hard wordt uitgelicht door de felle zon. De blokkerige ejecta en subtiele stralen rond de krater passen bij een poreus, sterk verbrijzeld gesteente dat lijkt op koolstofrijke chondrietachtige materialen, terwijl verderop ondiepe groeven en troggen over golvende vlakten lopen en de grillige, laag-zwaartekrachtige aard van deze kleine maan tonen. Boven dat ruwe, verstilde landschap hangt Mars immens aan de hemel, roestrood en bijna tastbaar nabij, waardoor je des te sterker voelt hoe minuscuul deze donkere wereld is en hoe geweldadig zelfs een recente inslag haar huid heeft opengelegd.
Voor je ligt een ondiepe, beschutte kom waarin het regoliet zo uitzonderlijk fijn is dat het oogt als een stille vijver van mat bruin-grijs stof, bijna fluweelachtig vlak, met slechts een paar donkere kiezels en hoekige splinters die door het oppervlak prikken. Rond deze gladde holte slaat het terrein abrupt om in een ruwe, gebroken vlakte van poreuze, koolstofrijke rotsbrokken, scherpe platen, mini-kraters en lage stofrugjes, terwijl lineaire breuken en een zachte kraterrand in de verte verraden hoe inslagen en extreme lage zwaartekracht het landschap hebben hervormd. Zonder atmosfeer is alles messcherp: de hoogstaande Zon werpt korte, harde schaduwen, het zwarte hemelgewelf blijft leeg en onverbiddelijk, en elk stofbankje tegen een rotsrand lijkt onaangeroerd door iets anders dan vacuüm, vallend puin en eindeloze tijd. Hoog boven de horizon hangt de enorme roestrode schijf van Mars, die een zwakke warme gloed in sommige schaduwen legt en de schaal van deze gehavende, buitenaardse wereld nog indringender maakt.
Vanuit deze schaduwrijke nis in de steile kraterwand ligt de bodem bezaaid met donkergrijze tot roetbruine regoliet, fijn afgezakte puinhellingen en hoekige, brokkelige blokken van poreus, koolstofrijk gesteente, allemaal messcherp zichtbaar in het luchtledige. Het zwakke zonlicht wordt buiten de alcove nog verder gedimd doordat de zon gedeeltelijk wordt bedekt, zodat de binnenwand vooral oplicht door teruggekaatst licht van stof en rotsen, met harde maar gedempte schaduwen die de breukvlakken, losse scree en subtiele groefstructuren van een door inslagen omgewerkte korst onthullen. Voor de opening rijzen de tegenoverliggende kraterranden ongewoon steil en gekarteld op in de extreem lage zwaartekracht, terwijl daarboven een perfect zwarte hemel hangt waarin een enorm roestrood schijflichaam domineert, met slechts een smalle, felle sikkel van de zon langs zijn rand. De combinatie van primitief, waarschijnlijk sterk poreus materiaal, alomtegenwoordig stof en de abrupte, stille leegte maakt deze kleine wereld tegelijk benauwend dichtbij en onvoorstelbaar verlaten.
Vanaf een lage top aan de grens tussen dag en nacht ligt een verwrongen panorama van ondiepe bekkens, overlappende kraterranden en lange evenwijdige groeven voor je, terwijl een dunne deken van donker, koolstofrijk stof over gebarsten moedergesteente en hoekig inslagpuin hangt. In de messcherpe, ijskoude zon gloeien alleen de hoogste ruggen en richels bleek goudwit op; daaronder verdwijnen kuilketens, steile puinhellingen en hobbelige verheffingen abrupt in volstrekte zwarte schaduw, want zonder atmosfeer is er geen nevel, geen verstrooiing en geen verzachting van het licht. Het oppervlak bewaart daardoor een rauw reliëf van losse breccie, scherpe platen en precair rustende blokken, gevormd door miljarden jaren van inslagen en het omwoelen van regoliet onder een zwaartekracht die nauwelijks grip heeft op stof en steen. Aan één kant hangt Mars enorm boven de horizon als een gedempte roestrode schijf, waarvan zwak weerkaatst licht enkele schaduwvlakken subtiel kleurt en de beklemmende schaal van deze kleine, onregelmatige wereld nog voelbaarder maakt.
